24-26 Temmuz // Newquay, Cornwall
Roarsome'ın yeni Baş Hikaye Anlatıcısı Ryan Libbey tarafından yazılmıştır.
Video özetlerini BURADAN izleyin.
Gelecekteki bir Roar De France sürüşü için BURADAN kaydolun.
Resmi Ortaklar: SeaSpace, One Atlantek, Pip Organic, Thousand, Early Rider, Yeti, Thule
Dört gün boyunca ayakkabı giymedik.
Ancak eve dönerken, Exeter'in diğer tarafında bir yerde, spor ayakkabılarımı ararken, perşembe sabahı onları çıkardığım yerde olduklarını fark ettiğimde dikkatimi çekti.
Dört gün kum, sıcak tahta zemin ve sabah yedide otoparkın soğuk şoku.
Leo'nun ayakları pisti. Benimkiler de öyleydi. Ama ikimiz de bir an bile düşünmemiştik.
Sanırım Cornwall hakkında söylenmesi gereken ilk şey bu. Orada ne yaptığımız değil, sessizce önemi kalmayan ve arka plana itilen şeyler.
Roarsome Riders Turu'nun Üçüncü Bölümü için aşağıya yolculuk etmiştik: Newquay'deki Birleşik Krallık Sörf ve Kaykay Fuarı.
Ama bilerek iki gün erken gittik. Gezinin iş kısmı, Fuar kapılarını açtığında, Cumartesi gününe kadar başlamıyordu. Ama öğrendim ki iyi şeyler nadiren planladığınız gün gelir. Bu yüzden Leo ve ben Perşembe günü yola çıktık ve bizden herhangi bir şey beklenmeden önce denizin kenarında iki gün geçirdik.
İki yıl önce, Fowey'e yaptığımız bir aile gezisinde, One Atlantek'in sahibi Tim ile tanıştık.
Bizi iki saat boyunca teknesine çıkardı. Beş dakika içinde yunuslarla çevriliydik. Yanımızda oynadılar, teknenin arkasındaki dalgalarda sörf yaptılar ve martılar füze gibi suya dalarken yem balıklarını yüzeye doğru itiyorlardı. Öğleden sonranın kendisinden çok daha uzun süren deneyimlerden biriydi. İki yıl sonra bile hala bundan bahsediyorduk.
Bu yüzden, bu gezide tekrar Tim ile dışarı çıktık.
Bu, Leo ile seyahat etmenin en sevdiğim yönlerinden biri olmaya başlıyor: bir yere geri dönmek ve onun sandığımdan çok daha fazlasını hatırladığını keşfetmek.
Ertesi sabah ilk sörf dersini aldı. İlk dalgasında ayağa kalktı.
İlkinde!!!
Birkaç dalga sonra, bir başkası onu tahtanın önünden öyle eksiksiz ve muhteşem bir takla atmaya itti ki, bir an nefes almayı unuttum. Gülerek geri geldi ve tekrar gitmek istedi.
Yıllarımı, kendine güven için sıkı antrenman yapan insanlarla geçirdim. Leo sudan biraz ödünç almış gibiydi ve hemen geri verdi.
Belki de Roarsome'un vahşi çocuklar yetiştirmekten bahsederken kastettiği budur. Çocuklardan korkusuz olmalarını istemekle ilgili değil. Onlara zor şeyleri yapabileceklerini keşfetmeleri için yeterli özgürlük, teşvik ve alan sağlamakla ilgili.
Sonra Cumartesi geldi ve onunla birlikte herkes.
Birleşik Krallık Sörf ve Kaykay Fuarı sadece ikinci yılında, ancak şimdiden altında bir şeyler büyüdüğünü hissedebiliyorsunuz.
Denizin yakınında bir araya gelmiş yedi bin metrekarelik sörf, kaykay, müzik, yapımcılar ve aileler. İnsanların gerçekten orada olmak istediği zamanlarda bir yerin sahip olduğu o özel uğultu vardı.
Patagonia'nın Worn Wear tamir istasyonu vardı. Passenger, dönüştürülmüş bir okul otobüsüyle geldi. Köklü isimler, bağımsız yapımcılar ve iki tahta ve muazzam miktarda yürek taşıyan küçük işletmeler vardı.
Ve sonra rampa vardı. Sekiz fit yüksekliğinde. Otuz iki fit uzunluğunda. Sabah dokuz buçuktan akşam ışığı kaybolmaya başlayana kadar çalıştı.
Cornwall'dan önce, Leo'nun kaykay deneyimi, ben iki elini tutarken Fulham'da dolaşmakla sınırlıydı.
Paul ve TR7 antrenörleriyle on dakika geçirdikten sonra, herkes alkışlamayı bitirmeden rampadan aşağı iniyor, raylara ulaşıyor ve geri tırmanıyordu.
Her zaman yakınında bir el ve yanında kaykay yapan bir antrenör vardı, ama bir şeyler değişmişti. Korku bir yere gitmişti. Hafta sonunun geri kalanında geri gelmedi.
Pazar sabahı, Roarsome rampada 12 yaş altı bir seans düzenledi.
Sabah saat onda kaykaylı küçük insanlar, kesinlikle harikalar yaratıyorlardı.
Rampa doğal olarak bölümlere ayrılmıştı: bir ucunda çekingen yeni başlayanlar, diğer ucunda daha deneyimli kaykaycılar ve ikisi arasında bir yerlerde her aşamada cesaret.
Geri çekilip izledim, küçük "shredder"ların aksiyon dolu birkaç fotoğrafını çekmek için fırsat kolladım.
Rampada hareket eden Roarsome Riders şortlarını görebiliyordum. Pedler ve kaskların altında grafikli tişörtler. Bir sonraki sıralarını bekleyen çocukların kafalarında şapkalar ve kenarda izleyen ebeveynler.
Roarsome'un temsil ettiği her şeyin canlı bir duvar resmi gibiydi: cesaret, oyun, hareket, topluluk ve çocukların bedenlerinin ve cesaretlerinin neler yapabileceğini keşfetmeleri.
Roarsome'un kurucu ortakları Ed ve Will'e baktım, ikisinin de aynı bilen gülümsemesi vardı.
Bu yüzden oradaydık.
Roarsome kamyonu tüm hafta sonu açıktı.
Bu, markanın Sörf ve Kaykay Fuarı'ndaki ilk görünümüydü ve dürüst olmak gerekirse, hiçbirimiz tam olarak nasıl karşılanacağını bilmiyorduk.
Tüm Roarsome dünyası, denizin yakınındaki bir tarlada bir minibüse sığdırılmıştı.
Dalış kıyafetleri suya aitti. Panço havlular tuzla kaplı omuzlara aitti. Kasklar ve Binici kıyafetleri rampaya aitti. Gözlükler, güneş gözlükleri ve karakterler, ekipmanlarının kendi kişilikleri kadar dolu olmasını isteyen çocuklara aitti.
Güneş gözlükleri ilk olarak satıldı. Turuncu, anlaşılan bu yazın rengi. Sonra grafik tişörtler planladığımızdan daha hızlı tükenmeye başladı.
Ama hatırlayacağım kısım satış rakamları değil. Cumartesi öğleden sonra, rampaya baktım ve bir saatten kısa bir süre önce aldıkları Roarsome tişörtleriyle kaykay yapan çocuklar gördüm.
Onları en iyi duruma saklamıyorlardı. Hemen giyiyor, yıpratıyor, içinde terliyor ve kendilerine ait hale getiriyorlardı.
Bir tablo size hangi ürünlerin iyi performans gösterdiğini söyleyebilir. Ama bir çocuğun bir karakter seçmesini, kıyafetini giymesini ve anında bir şeylerin parçası olduğunu hissetmesini izlemenin hissini yakalayamaz.
Sadece Roarsome giymiyorlardı. Resmi Riders olarak ekibe katılıyor, Roarsome Krallığı'nın bir parçası oluyorlardı.
Fuar'a bakarken, Roarsome'un orada böyle bir şey yapan tek çocuk markası olduğunu fark ettim. Her zaman var olması gereken bir boşluğu dolduruyorduk.
Sörf, kaykay ve binicilik renk, cesaret, bireysellik ve oyun dolu. Çocukların doğal olarak çekildiği aynı şeyler.
Roarsome'un buraya ait olmak için kendini değiştirmesi gerekmedi. Burası zaten onun dünyasıydı.
İlk kez, markayı doğal ortamında, açık hava kültürünün en büyük isimlerinden bazılarıyla çevrili olarak görüyorduk. Ve yersiz görünmüyorduk.
Aslında, Roarsome tam da evinde gibi görünüyordu.
Ancak tekrar dönüp durduğum kısım aileler.
Ed ve Will, eşleri, bebekleri ve oğullarıyla birlikte oradaydılar. Kimse rol yapmıyordu. Bezler, atıştırmalıklar, kaybolan ayakkabılar ve her zaman birini tutan biri vardı.
Benim Leo'm vardı. Ed ve Will'in Rocco'su ve Rex'i vardı.
Fuar boyunca Early Rider bisikletleriyle dolaştılar, Riders kıyafetleri ve farklı karakterde şapkalar giymişlerdi, her biri kendisininkinin en iyisi olduğuna tamamen ikna olmuştu.
Teknik olarak, Fuar'da bisikletleriyle dolaşmaları yasaktı. Ama üç küçük çocuğa, Cornwall'a kutlamak için geldiğimiz türden eğlenceyi durdurmalarını kim söyleyecekti? Kesinlikle biz değildik.
Daha sonra, üçü de teknedeydi, Roarsome panço havlularına sarılmışlardı, Atlantik üzerinde ilerlerken saçları vahşice uçuşuyordu.
Onları izledim ve düşündüm, asıl işimiz bu.
Ortaklıklar, koleksiyonlar, lansman tarihleri ve tabloların altında, çocuklarımız henüz merkezde olabilecek kadar küçükken anlamlı bir şeyler inşa etmeye çalışan üç babayız.
Önemli bir marka yaratmak istiyoruz. Ama aynı zamanda saklamaya değer anılar da yaratmak istiyoruz.
Şanslı kısım, bu iki amacın rekabet etmek zorunda olmadığını keşfetmek. Bazen aynı amaç olabilirler.
Böyle bir çarpışmayı üretemezsiniz: benzer düşünen insanlar, aynı yöne işaret eden değerler ve çocuklarımızın ortasında oynaması.
Organizasyon yetkilileri programda, insanların sosyal medyada boş gezintiyi bırakıp bir hafta sonu bir araya gelmelerini istediklerini yazmışlardı.
Cuma günü okudum ve güzel bir cümle olduğunu düşündüm.
Pazar öğleden sonra, asıl meselenin bu olduğunu anladım.
Louise, daha çantaları yere koymadan eve geldiğimizde bir şey fark etti.
Ne yaptığımız veya kiminle tanıştığımız değil. Ama benden ve Leo'dan yayılan enerji.
"Siz çocuklar gerçekten iyi görünüyorsunuz," dedi. Ve haklıydı.
Dört gün açık alan, temiz hava, soğuk su ve doğru insanlar bunu yapabilir. Her şeyi düzeltmez. Uzakta olduğum sürece masamda beni bekleyen hiçbir şey küçülmedi. Ama sizi kendinizin merkezine geri taşır. Oradan, her şey daha makul bir boyuta gelir.
Leo kulağında kumla ve ne yapabileceğine dair yeni bir fikirle eve döndü. Macera bir spor değildir. Dünyayı görme biçimidir.
İlk dalganızda ayağa kalkmak ve bir sonrakinin sizi devirmesine kahkahalarla gülmektir. Biri yanınızda durup yapabileceğinize inandırdığı için kaykay rampasına atlamaktır. Yaşamak istediğiniz gibi yaşayan insanları bulup yanlarında durmaktır.
Cornwall'da bulduğumuz şey buydu. Doğal evini bulan bir marka. Cesaretini bulan dört yaşında bir çocuk. Ve geri kalanımız kabilesini bulan.
Cornwall Üçüncü Bölüm'dü, ancak Roarsome Riders Turu daha yeni başlıyor.
Bir sonraki durak 16 Ağustos'ta Hove'daki Rockwater. Leo ve ben bu sefer orada olamayacağız, ancak Roarsome ekibi bir sonraki genç Binici grubunu ağırlamak için bekliyor olacak.
Bundan sonra, 20-23 Ağustos tarihlerinde Ledbury'deki Eastnor Deer Park'ta, binicilik, yarış, müzik ve aile macerası dolu bir hafta sonu için Malverns Classic'te tekrar bir araya geleceğiz.
Çocuklarınız zaten kendine güvenen binicilerse, onları getirin. Henüz ayakları üzerinde duruyorlarsa, onları da getirin. Riders Tour'un amacı budur. Cesur hissederek gelmenize gerek yok. Bazen, cesaretinizi oraya vardığınızda bulursunuz.
Rockwater, Hove'da bize katılın →
Malverns Classic için bilet alın →
Roarsome Riders koleksiyonunu keşfedin →
Okuduğunuz için teşekkürler :)
Ryan 🧸
SeaSpace'e, hafta sonu Roarsome ekibini dairelerinde ağırladığı için büyük teşekkürler.
Kendi dairenizin özgürlüğünü bir otelin avantajlarıyla birleştiren inanılmaz aile dostu bir otel; harika odalar, deniz manzaraları, macera oyun alanları, yüzme havuzu, oyun odası, padel tenis, spor salonu ve fitness dersleri ve hatta bir bahçe labirenti sunuyor!
Yakın zamanda Cornwall'a bir gezi planlıyorsanız, onları mutlaka kontrol etmenizi şiddetle tavsiye ederiz!
